Kimini elden çıkardık, kimini yeniden değerlendirmek zorunda kaldık.
Bildiğiniz kahverengi orta sehbayı güzelce zımparalayıp, önce beyaz yağlı boya ile zemin hazırladım, sonra kırmızı boya, üstüne vernik.
Yastıklarla takım olsun diye kırmızı seçtim renk olarak
Eski model siyah camlı televizyon sehpasıydı bu, onunda camlarını söküp aynı şekilde boyadım
ve
Koç Taştan aldığım sepetler ve evdeki aksesuarlala süsledim, çok ıvır zıvırımızı topluyor bu bizim.
Ben: "Murat gel bak şunlara, atılcakları ayıralım"
Murat: Sonra bakarız,
Ben: " Ee ben ayırıyorum o zaman senin çöpe gidecekleride"
Murat: "Atma!!! Benim anılarım var onlarla"
Ben:"senin bu eski şarj aletleri, gereksiz kablolarla anı yapacak kadar ne gibi bir ilişkin olmuş olabilir ki Murat"
çöpe, çöpe, bu da çöpe, bu geri dönüşüme, bunu ayır kesin yarın bir gün ister, diye diye evi temizledim.
Kalanları da farklı boylarda aldığım saklama kaplarına koydum,
Elimden örgüde geliyor, canlı renklerde 3 renk kirpi yumaklarla kapaklarıyla birlikte süsledim kutuları, gerekli yerleri silikon tabancası ile yapıştırdım.
Babaannem görse bunları gurur duyardı benimle,
Ege şivesi ile "Atman gızım, Atman Her bi şeyi, Engücü bi gün ilazım olur" derdi eminim.
